| تبليغات | X |
 |
 |
|
| ساده...حتی مثل آب...!! |
|
در میان این همه صورتک های فریب... به باور اینکه شانه هایت پناهگاهی مطمئن برای دردهایم است..... چشمهایم را بستم تا به شانه های مهربانت تکیه کنم.... و راه را بپیمایم...!!!!!! اما تو.................... اما تو بی توجه به کسی که با دیدگانی بسته و به پاس اعتماد به تو.به سویت می آید... رفتی... ومن به جای احساس شانه های تو سنگینی سنگفرش خیابان را حس کردم.....!!!!!!!!!
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پانزدهم بهمن 1385ساعت 8:8 توسط ماه پیشونی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
من پراز حرف سکوتم که خودش یه دنیا قصه س..........
|
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1387 بهمن 1385 آذر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 |
| پیوندها |
|
...از سر دلتنگی..... |
|
RSS
|
